Sewing

Sewing

Και κάπως έτσι αποφασίζω να ξεκινήσω Ραψιμο!
Για το μπλέξιμο τα είπαμε.. πως ξεκίνησα, πως προχώρησα.. και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα να ράψω κάτι κάτω από το πλεχτό όπως παράδειγμα κάτω από ένα τρυπητό μπλουζάκι.
Καλοκαιράκι του 2015, βρεθήκαμε με την αδερφή μου να χωρίζουμε πράγματα στο πατρικό μου σπίτι. Και ξαφνικά βρίσκω βιβλία του ιταλικού συστήματος SITAM, γνώμονες, ψαλίδια SINGER και κάποια άλλα εργαλεία της SINGER που ιδέα δεν είχα περί τίνος πρόκειται. Και ξαφνικά θυμάμαι πως η μακαρισμένη η μητέρα μου κάπου, κάπως, κάποτε είχε μια ραπτομηχανή SINGER. Παλιά μεν, αλλά γιατί να μην την αξιοποιήσω εγώ σκέφτηκα? Πόσες φορές χρειάστηκα να φτιάξω λίγο τη μέση σε ένα παντελόνι, η να το κοντύνω? Και γιατί όχι να μην την αξιοποιήσω επίσης σε συνδυασμό με το πλέξιμο? Και έτσι στο πίσω μέρος του μυαλού μου άρχισε να παίζει η ιδέα να μάθω να την χρησιμοποιώ για να διορθώνω κάποια από τα ρούχα μου αλλά και να φτιάχνω διάφορες κατασκευές.

Η μητέρα μου είχε μεν την ραπτομηχανή αλλά ποτέ δεν έραψε μόνη της. Την είχε πάρει με σκοπό να μάθει παρακολουθώντας μαθήματα. Να πω την αλήθεια δεν τη θυμάμαι ποτέ μα ποτέ να ράβει αλλά και ούτε μαθήματα να πηγαίνει. Το μόνο που θυμάμαι αμυδρά είναι 3-4 φορές που είχε έρθει μοδίστρα στο σπίτι μας για να της ράψει κάποια ρούχα. Τη θυμάμαι να της λέει ότι δεν είναι ανάγκη να φέρει η μοδίστρα την ραπτομηχανή της, γιατί είχε η μητέρα μου ραπτομηχανή και μάλιστα νομίζω ίδιο ή παρόμοιο μοντέλο. Ήμουν τότε ακόμη κοντά στα 12 που θυμάμαι να μου ράβει κι εμένα η κυρία Μαρίτσα ένα παιδικό ροζ κουστουμάκι. Ε αμ τι? Μόνο για τη μαμά θα ράβουμε?

Σε γενικές γραμμές η ραπτομηχανή της μαμάς ήταν ελάχιστα χρησιμοποιημένη, αλλά είχε όλα τα απαραίτητα. Ομολογώ πως εδώ κάπου μοιάζω στη μητέρα μου. Θέλω να έχω όλα τα απαραίτητα όταν θα τα χρειαστώ και όχι να τρέχω να αγοράζω μικροπράγματα την τελευταία στιγμή. Ακόμα και αν κάτι δεν το πολύ-χρησιμοποιώ, αν είναι εφικτό θέλω να το έχω.

Που είναι όμως η ραπτομηχανή? Τα διάφορα τα βρήκαμε. Τη μηχανή όμως δεν. Ρωτώ συγγενείς, θείες μήπως ο μακαρισμένος ο πατέρας μου την έδωσε κάπου μετά το θάνατο της μητέρας μου. Και τελικά την ανακαλύπτω. Η μηχανή βρισκόταν απλά και μόνο για αποθήκευση στο υπόγειο της θείας μου. Αυτό ήταν, την παίρνω και πάμε στο σπίτι μου.. Ε και μετά? Ιδέα δεν είχα, εκτός από το να την τοποθετήσω στο ρεύμα.
Και έτσι κάνω. Απλα την ανάβω χωρίς να αγγίξω οτιδήποτε. Και ξαφνικά αρχίζει κάτι να μυρίζει, κάτι να ξεκαπνίζει!! Αμάν!! Φοβήθηκα. Έκλεισα τα πάντα, ρεύματα και διακόπτες. Αυτό είναι. Η ραπτομηχανή θα περάσει πρώτα από ένα γενικό service και μετά θα τη δουλέψω. Έπειτα μετά από τόσα χρόνια αχρησιμοποίητη, σίγουρα το χρειάζεται.

Την επομένη κιόλας μέρα η ραπτομηχανή πάει στην αντιπροσωπεία για επιδιόρθωση και σέρβις. Καθότι λίγο αρχαία όπως τη λέω εγώ, προτίμησα να την πάρω στην αντιπροσωπεία όπου μπορώ να βρω τα διάφορα εξαρτήματα που πιθανόν να χρειάζεται. Επιπλέον, μαθαίνω ότι οι μηχανές SINGER θέλουν αποκλειστικά τα δικά τους εξαρτήματα, έχουν το δικό τους bobbin (δεν ταιριάζουν τα διάφορα άλλα που υπάρχουν στην αγορά), έτσι σίγουρα πράγματα , προτιμώ να πηγαίνω στην αντιπροσωπεία και ας τσούζουν λιγάκι οι τιμές. Γιατί μετά αν βάλω κάτι άλλο και προκαλέσω πρόβλημα, θα πληρώσω τα ίδια χρήματα και άλλα τόσα να την φτιάξω.

Παραλαμβάνοντας την ραπτομηχανή μου από την αντιπροσωπεία μαθαίνω ότι είναι μοντέλο SINGER 518 της δεκαετίας του ’70. Καλά λέω εγώ πως είναι αρχαία – χα χα. Και όπως μου λέει ο υπεύθυνος εκεί χωρίς να γνωρίζει το ιστορικό της: «Κοπελιά μου, έχεις από τις πιο καλές ραπτομηχανές της αγοράς και η δικιά σου είναι σχεδόν αχρησιμοποίητη».

Singer518
(Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο)

Χαρά μου να χρησιμοποιώ μια vintage ραπτομηχανή σκέφτηκα. Λίγο βαριά βέβαια στη μεταφορά της, αλλά εντάξει .. το παραβλέπουμε αυτό.
Ο καιρός περνά και εγώ πρέπει να μάθω λίγα πράγματα. Δε θέλω βέβαια να ξοδευτώ πολύ. Η Ραπτική είναι κάτι καινούριο για μένα, ίσως να μου αρέσει και να ασχοληθώ, ίσως και όχι. Πρέπει να δοκιμάσω πρώτα. Έτσι αποφασίζω να γραφτώ στα Επιμορφωτικά Μαθήματα που διοργανώνονται από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου. Είναι η πιο οικονομική λύση και αν μη τι άλλο, θα κάνω την αρχή.
Τελικά στα μαθήματα Κοπτικής – Ραπτικής που παρακολουθώ, η ύλη περιλαμβάνει δημιουργία πατρόν για ρούχα και η ύλη χωρίζεται σε τρία έτη. Παρόλο που η αρχική μου ιδέα ήταν να μάθω να φτιάχνω κατασκευές, εντούτοις η ιδέα του να ράβω κάποια δικά μου ρούχα, μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ας μάθω και κάτι παραπάνω είπα.. αφού μέσα από τα μαθήματα, έτσι κι αλλιώς θα μάθω και τη χρήση της μηχανής μου, οπότε απ΄εκεί και πέρα κάνω ότι θέλω. Κι όμως μου άρεσε.
Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω, φτιάξαμε ήδη φούστα σε γραμμή A-line, φούστα κλασσική, φόρεμα απλό (αλλιώς φόρεμα ζιαπονέ) με ύφασμα ζέρσεϊ, και ετοιμαζόμαστε τώρα να κάνουμε και το πρώτο μας παντελόνι!

Φωτογραφίες θα ανεβαίνουν κατά διαστήματα στη σελίδα και σαν posts. Stay tuned και…αν σας αρέσει έστω και λίγο η ιδέα του να ράβετε..σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Καλές δουλειές!