Animals

Δε θα μπορούσα να μην δημιουργήσω στο blog μου μια κατηγορία που να αφορά τα…Ζώα! Αυτά τα υπέροχα πλασματάκια που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

Στην κατηφορία λοιπόν «Ζώα» / Animals , περιλαμβάνονται όλων των ειδών τετράποδα, πτηνά, ερπετά, πουλιά , κατοικίδια και αδέσποτα. Αδέσποτα!!! Αυτά τα καημένα που μας έχουν πιο πολύ ανάγκη από κάθε άλλον! Που μας κοιτάνε στα μάτια και ξεροσταλιάζουν εκτός από για λίγη τροφή και νεράκι, κάποιες φορές ξεροσταλιάζουν πολύ περισσότερο και προτιμούν το χάδι, τη σημασία και μια αγκαλιά.
Σε μικρή ηλικία δεν ειχα τη χαρά και την εμεπιρία να μεγαλώσω με ένα τετράποδο. Μεγάλωσα σε διαμέρισμα στη Λευκωσία και σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο να εχεις μονίμως το τετράποδο στο διαμέρισμα. Έτσι μας μάθανε. Από την άλλη η μητέρα μου, σπαστική με την καθαριότητα..να μην δει ψίχουλο να πέσει και ας μην πατούσε ξένος ανθρωπος το πόδι του στο σπίτι μας. Επρεπε όλα να ατράφτουν…
Ετσι τα μόνα κατοικίδια που είχαμε μεχρι που ενηλικιώθηκα ήταν …πουλάκια. Καναρινάκια, παπαγαλάκια, Love birds κλπ. Και κλάμα ο λαός που πεθαινε κάποιο! Και φωλιες, και ζευγαρώματα αλλα που δεν πετυχαιναν με ευκολία.
Τα χρόνια περασαν, εγω φοιτήτρια και επέστρεφα στο σπίτι ένα βράδακι του Νοέμβρη του 1998. Στην είσοδο της πολυκατοικίας έτοιμη να μπω ακουω νιαούρισμα και βλέπω ένα γατούλη να ξεπροβάλει από τον θάμνο. Η πρώτη και αναμενόμενη κίνηση είναι ψιτ-ψιτ..έλα γατούλη μου να σε δω.. αυτό εκανα κι εγώ και ο γάτος ανταποκρίθηκε θετικά. Τον χάϊδεψα, το δέχτηκε και μου γουργούρισε. Κανω δυο βήματα να προσωρήσω να μπω στην πολυκατοικία, ο γατούλης μαζί μου. Οπας λέω..πειναει το καημενο. Φαγητο.. πρέπει να του βάλω φαγητό. Θημήθηκα εκείνη τη στιγμή ότι οι γονείς μου απουσίαζαν από το σπίτι. Έτσι δε δειλιασα.. προχωρω εγω μπροστα, ο γατούλης ξωπίσω και ανεβαίνουμε στον τρίτο όροφο στο σπίτι μου. Του έδωσα ότι είχαμε στο σπίτι.. λίγο χαμ, λιγο τυρακι, νερακι !
Τι καλός που ήταν! Ηταν ενας νεαρός ενήλικας μαυρόασπρος γατος – ενός με ενάμισυ έτους τον υπολόγισα. Αγορακι!
Εφαγε λοιπόν ο γατούλης, δέχτηκε και τα χάδια του και τον κατέβασα ξανα κατω αφού δεν μπορούσα να τον κρατησω. Επρεπε πρώτα να ..προδιαθεσω το έδαφος στο σπίτι. Και ξεκίνησα να το κάνω από την επόμενη κιόλας ημέρα!
Τους ειπα πόσο καλός ήταν, ότι απλα τον εφερα και τον τάισα κλπ κλπ. Ευτυχως δε θυμαμαι να είχα τρομερες αντιδρασεις – ουτε όμως και κατι το ιδιαιτερα θετικο.

Το σεναριο συνεχίστηκε ξανά και ξανά. Ο γατούλης με περιμενε κάτω συχνα (αν όχι κάθε μέρα), πηγαιναμε στο διαμέρισμα μαζι, τον τάιζα, τον πότιζα και ξανά εξω. Ετσι τον γώνρισαν και οι υπόλοιποι στο σπίτι και όπως φαίνεται συμπαθησαν τον νέο μου φίλο.
Ο χειμωνας όμως μπηκε για τα καλα, και μια νύχτα είχε πολύ κρυο και βροχές. Από κοινού στο σπίτι αποφασίζουμε να κρατησουμε τον γατούλη μέσα. Κριμα είναι να τον βγάλουμε έξω με αυτό τον παλιοκαιρο.
Ο γατούλης κοιμήθηκε στο δωμάτιο μου σε ένα κουτί αθλητικών παπουτσιών Reebok – που να τον αφήσουμε ελευθερο στο σπίτι – θα μας σκότωνε ολους η μητέρα μου. Κι΄όμως εκεί τρύπωσε, τον χώρεσε και κοιμήθηκε εχοντας για πρώτη φορά στη ζωή του ζεστασιά.
Εδώ είναι η πρώτη του φωτογραφία! Νοέμβριο του 1998.

DSC_0735

Ετσι έγινε η αρχή! Ο γατούλης κάποτε έμενε στο διμάερισμα μαζί μας και κάποτε έβγαινε έξω. Δεν ήταν στειρωμένος έτσι ήθελε και το έξω του. Όμως, κάθε τρεις και τόσο όταν τον έβρισκα μετά που έβγαινε ήταν κτυπημένος, κούτσαινε, κρυωμένος και αρρωστος.
Ετσι το πήγαινε έλα στους γιατρούς έγινε τακτικό.
Στο μεταξύ έπρεπε να του δώσουμε όνομα.. Ψιψινέλ σκέφτηκα, το οποιο οι υπόλοιποι στο σπίτι το εκόψαν το έραψαν και καταλήξαμε το Λελλος! Ψιψινελ – Ψινέλλος – Λέλλος!
Μια φορα μες το καταχείμωνο ο Λέλλος εξαφανίστηκε. Εκείνες τις μέρεςέκανε κρύο, βροχές και καταιγίδες…. Την Κυριακή που ακολούθησε δεν πήγαινε άλλο. Ολη η οικογένεια στη γειτονια να βρούμε τον Λελλο. Ο καημενούλης, δεν είχε παει μακρυα… Κρύφτηκε στον θάμνο του..εκει που τον πρωτοβρήκα, αλλα ήταν τόσο βρεγμένος και κρυωμένος που δεν είχε φωνη για να νιαουρίσει. Τον πηραμε, τον τυλιξαμε σε πετσέτες τον βάλαμε στον ήλιο να στεγνωσει και την επομένη αμεσως στον γιατρο.
Ο κύβος ερίφθει!!! Ο Λέλλος μολίς αναρρώσει θα στειρωθεί και θα μείνει στο σπίτι. Φτανει πια να είναι έξω και να διατρεχει κινδύνους. Ετσι και έγινε!
Τα χρόνια που ακολούθησαν, περάσαμε πολλα με τον Λέλλο. Ολοι τον λατρευαν αλλα σε μένα είχε πάντα ιδιαίτερη αδυναμία. Μαζι διαβαζαμε, ξενυχτουσαμε στις εξετασεις, με περιμενε να κοιμηθούμε μαζί και φυσικά ακόμα και στην μπανιερα σε μενα μονο καθόταν απ’ εξω και έκλαιγε.

DSC_0746

DSC_0747

Γίναμε αχώριστοι.. Ο Λελλος κοιμόταν πρώτα μαζί μου και αργότερα στο κρεββάτι μαζί με τους γονείς μου. Τα χρόνια περνούσαν, καποια προβληματακια υγειας με το στόμα του και συγκεκριμένα με τα δόντια του τον ταλειπωρούσαν. Σιγα σιγα τα αφαιρεσαμε έτσι ο Λελλος μου έτρωγε μόνο μαλακή τροφή και μια φορα τη βδομαδα…συκωτακι!! Του το έφτιαχνε ο παππούς του όπως λεγαμε – ο μακαρισμένος ο πατερας μου.
Φτανουμε σιγά σιγά στο 2002. Όπου σοβαρά προβλήματα υγειας εμφανίζονται στη μητερα μου και την αναγκαζουν να παραμένει καποιες μερες στο νοσοκομείο. Δε θα την ξεχασω ποτέ που πηγαινα να την δω και είχε τη φωτογραφία του Λελλου μαζί της και με ρωτουσε γι αυτόν. Η πρώτη απώλεια στην οικογένεια ήρθε τον Νοέμβριο του 2002 όταν η μητερα μου τελικά μας άφησε για πάντα.

Λίγα χρόνια μετα, αποφασίζω να μετακομίσω σε ένα δικό μου μικρο χώρο, οπου είχα λαβει πρόνοια για να μεταφέρω και τον Λέλλο μου. Όμως βλέποντας τον πατέρα μου, πόσο πολύ είχε δεθεί με τον Λέλλο και πόση παρέα έκαναν μαζί… αναθεώρησα την μετακόμιση του.
Μιλούσαν μαζί, καταλαβαινονταν μεταξύ τους. Τον εμαθε να λειτουργεί με τα δικά του συστηματα. Ηταν η μοναδική του παρεα. Αν τον έπαιρνα απ΄εκει ο πατέρας μου θα έπεφτε σε καταθλιψη. Ποτέ δε σταμάτησε ο Λέλλος να είναι κάτω από τη δική μου ευθυνη. Το φαγητό του, την συντηρηση και τα ιατρικα του έξοδα … παντα ημουν η μανουλίτσα του. Και εννοειται πως στο πατρικό μου πήγαινα σχεδόν καθημερινα…αρα είχα συνχή επαφή με τον Λέλλο μου..
562905_100313203454655_828370529_n

Τα χρόνια περνουσαν, ο Λελλος ηταν πια ενας ηλικιωμένος γάτος. Ησυχος, κύριος. Με χαρακτηρα αρχοντικό. Ο Αρχοντας μου! Ετσι τον έλεγα. Αξιοπρεπεστατος πάντα με ευγενικό χατακτήρα. Ολοι οσοι τον γνωριζαν τον αγαπούσαν, φίλοι, γνωστοί, συγγενείς. Τους κερδιζε όλους.
Ιανουαριο του 2011 ερχεται και η δευτερη απώλεια. Η καρδία του πατέρα μου σταματά για πάντα. Καποιες φορές που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο και πηγαινα να τον δω, η έγνοια του ήταν αν πέρασα από το σπίτι, αν είδα τον Λέλλο, αν τάισα τον Λέλλο, αν τον περιμένει…
Από την ίδια κιόλας μερα, το ίδιο βραδυ μετακομίζω τον Λέλλο στο δικό μου μικρό διαμερισμα. Δεν ηθελα να τον αφήσω στο πατρικό μου μόνο του να βιώνει την απώλεια. Ο Λελλος δεν έμεινε ποτε μόνος! Η αν έγινε θα ήταν ελάχιστες φορές στα τόσα χρόνια. Και λόγω του ότι πάντα έτρωγε μαλακή τροφή, κάποιος έπρεπε να τον φροντίσει, να του βάλει την κονσέρβα του…
Μετακομίζουμε λοιπόν στο δικό μου χώρο. 52 τετραγωνικά όλο κι όλο, και αυτό με ανησυχουσε. Πως ο Λέλλος θα προσαρμοστεί σε ένα τοσο δα μικρό χώρο. Κι όμως το αγορακι μου..δε με δυσκόλεψε καθόλου. Ποσο εύκολα προσαρμόστηκε σε όλα! Αντιληφθηκε τα πάντα, που πρέπει να πηγαίνει για φαγητο, το Litter box του όλα. Ποτέ δεν έκανε ούτε μια ζημια. Ηταν βέβαια πια ένας ώριμος, σοβαρός και ηλικιωμένος γάτος. Ήσυχος..το μόνο που ηθελε ήταν ΑΓΑΠΗ, Χαδια και λίγο φαγητό. Καπου να περνά ήσυχα. Αυτό πρόσφερα στον Λέλλο μου. Και πιο πολύ τον πρώτο καιρό αγκαλιές πολλές για να μην νιώθει την απώλεια του παππού του. Έμαθε τις δικές μου συνήθειες και ώρες.
Με τον Λελλο μου ζήσαμε μαζί στο διαμέρισμα μου σχεδόν 3 χρόνια. Στις 11.11.2013 ο Λέλλος μου με αποχαιρέτησε για πάντα. Και το εννοω ότι με αποχαιρέτησε.. Με περίμενε να επιστρέψω σπίτι στις 6.30 το βραδυ. Ηρθε με υποδεχτηκε όπως πάντα, μου έδειξε την αγάπη του, στρυφογύρισε και μου νιαούρισε και χαιδευτήκαμε. Μετά από 5-10 λεπτά ξεκίνησε το κακό. Βγηκε στο μπαλκόνι και έκλαιγε γοερά. Τον πλησιασα και είδα ότι είχε δύσπνοια και ανάπνεε από το στόμα. Για πρώτη φορα στα τόσα χρόνια δεν αντεξε ο οργανισμός του και του έφυγαν ούρα στο μπαλκόνι. Το καταλαβα ότι είχε φτάσει το τέλος. Μεσα στον πανικό μου βρήκα τη δύναμη και την ψυχραιμία να αρπάξω το κλουβί για να πάμε στο γιατρό. Τον ταλαιπώρησα λίγο – αυτό το κλουβί το μισούσε και φώναζε ακόμα παραπάνω. Στο αμάξι τον είχα δίπλα μου και εβλέπα πως οι κινήσεις του σταματούσαν σταδιακα. «Αντεξε Λέλλο μου φτανουμε του ψηθηριζα και προσπαθούσα να τον χαϊδεψω οσο μπορούσα μεσα στο κλουβακι». Φτανουμε στον γιατρό.. «Αμαν» μου λεει. Τον αρπάζει και αρχίζει τις μαλάξεις. Μολις έκανα ένα βήμα πίσω να αφήσω τον γιατρό να κάνει τη δουλειά του.. ο Λέλλος μου εφυγε για πάντα… από βαθιά γεράματα.. εγκεφαλικό ή καρδιακό είπε ο γιατρός! Τη συνέχεια δε θα σας την πω…το πώς αντέδρασα και το πώς ένιωσα. Βιώσα και τις απώλειες των γονιών μου αλλά η απώλεια ενός ζώου που δεν ήταν στην ουσία ζώο για εμάς, αλλά μέλος της οικογένειας μας, το παιδί μου όπως το έλεγα – είναι πάντα διαφορετική και πονάει αλλιώτικα.
Λέλλος: Νοέμβριος 1998 – 11 Νοεμβρίου 2013 ! 15 χρόνια μαζί μας συν περίπου ενός που πρέπει να ήταν, σύνολο περίπου 16 ετών. Η φωτογραφία του Λελλου μου βρίσκεται από τότε στον τοίχο στο σαλόνι μου. Ηταν και θα είναι πάντα το σπιτάκι του αλλά πιο πολύ θα είναι βαθια μεσα στην καρδιά μου.
Η μόνη υποσχεση που εδωσα στον Λέλλο μου πριν τον θάψω, και τη θυμάμαι χαρακτηριστικά ήταν όταν του ψυθηρισα στο αυτακι χαιδευοντας το νεκρό κορμάκι του : «Δε θα σε ξεχασω ποτέ και θα σε αγαπώ για πάντα. Ησουν ο πρώτος – ο Άρχοντας μου – και όπως φρόντισα εσένα βρίσκοντας σε στο δρόμο μου, υποσχομαι πως θα βοηθώ όσα αδέσποτα μπορώ με όποιο τρόπο μπορω» .

408428_148802675272374_1051451291_n

1468653_533848483372742_571259506_n

Πάντα βοηθούσα και φρόντιζα γατάκια στη γειτονια μου. Να τους βαλω λιγο φαγητό απ’ ότι έχει απομείνει κλπ. Όμως από ηταν ημέρα που έδωσα την υπόσχεση στον Λέλλο μου, τα γατιά στη γειτονιά μου ταίζονται ανελλιπώς σε καθημερινή βαση, συν κάποιες στειρώσεις, συν οι γιατροί αν δω καποιο άρρωστο.
Μετά την απώλεια του Λέλλου μου δε με χωρούσε το σπίτι. Ένιωθα πως δεν ειχα κατι να με κρατήσει. Μπαίνοντας και μη νιώθοντας αυτή την ψυχούλα να με καλωσορίζει , να γυροφέρνει, με έπιανε ψυχοπλακωμα. Τον πρώτο καιρό δεν ήξερα τι ηθελα. Ευτυχώς σε μένα ο θάνατος του Λέλλου μου λειτούργησε αλλιώς. Αρκετοί όταν χάσουν ένα κατοικίδιο λένε δε θέλουν άλλο. Φοβούνται μην πονέσουν ξανά προφανώς. Εγώ σε αυτό το θέμα είμαι αλλιώς. Η εμπειρία μου βιώνοντας όλα αυτά τα χρόνια με τον Λέλλο με έκανε να θελω να βοηθήσω κάποιο άλλο ζωάκι που ίσως έχει ανάγκη ένα σπίτι. Ποτέ δε θα αντικαταστήσει τον Λέλλο μου. Ποτέ ένα ζωο δε θα αντικαταστήσει ούτε είναι το ίδιο με κάποιο άλλο. Αλλα με αυτό τον τρόπο εγώ θα βοηθήσω ακόμα ένα ζωάκι προσφέροντας του σπίτι και αγάπη, και αυτό θα μου δίνει εμένα αγάπη και χαρά.

Αρχισα λοιπόν να το ψάχνω και να βλέπω ζωάκια προς υιοθεσία σε διάφορες εκδηλώσεις για υιοθεσία. Δεν μπορούσα να υιοθετήσω οποιοδήποτε γατάκι του δρόμου λόγω του ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βρώ ένα γατακι μόνο για μέσα στο σπίτι (Indoor cat) αφού μένω στον τρίτο όροφο διαμερισματος.

Έτσι στις 16 Δεκεμβρίου 2013 (1 μήνα μετά τον θάνατο του Λέλλου), ανοίγω το σπίτι μου και την αγκαλιά μου στον 6-μηνών τότε Bread. Είχα επιλέξει και τα ίδια χρώματα – άσπρο με μαυρο – έτσι ενιωθα τότε. Ο μικρόυλης Bread , νεαρός, ατίθασος και πάνω απ’ όλα Περιεργος, ήταν ακριβως το αντίθετο από τον Λέλλο μου και ομολογώ πως δυσκολευτηκα λίγο να τον συνηθίσω. Υπερκινητικός, παιχνιδιαρης, το βραδυ να μου χτυπά την πόρτα του δωματίου μου και να μην με αφήνει να κοιμηθώ… όπου δει κάτι να χώσει τη μούρη και το ποδαράκι του (χε χε), αλλά και πολύ ναζιάρης.

img_2120161213b

16IMG_2129

Η αλήθεια είναι ότι ο Bread μου έκανε και κάποιες ζημιές. Εσπασε κάποια πράγματα, εριξε με το ποδαράκι του τη γλάστρα από το παράθυρο της κουζίνας στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου…κλπ κλπ. Με αποκορύφωμα το βράδυ στις 12 Μαρτίου 2014 (ναι δεν το ξεχνώ! Είναι δυνατόν ποτέ να ξεχάσω τέτοιο περιστατικό?) – όταν ηταν περιπου 9 μηνών, να γλιστρησει από μπαλκόνι και να πέσει κατω. Δεν είδα πως έγινε ούτε το αντιλήφθηκα αμέσως. Απλά το βράδυ εκείνο ψιχάλιζε και προφανώς ο ατακτούλης με την περιεργεια που είχε γλίστρησε. Η περίέργεια σκότωσε τη γάτα λενε!
Το τι τρόμο τραβηξα εκεινη τη νύχτα όσπου να τον βρω… γύριζα τη γειτονία μέχρι τα μεσανυχτα μεσα στη βροχή, με τα φαναρια, με τα πόδια και το αυτοκίνητο. Εγώ μπροστα και πίσω μου όλοι οι γάτοι της γειτονιάς, αφού τους είχα ξεσηκώσει όλους.
Τελικά τον εντόπισα μετά τα μεσάνυχτα πίσω από τον τροχό ενός σταθμευμένου αυτοκινήτου. Πήγαμε στο σπίτι και πρόσεξα πως κουτσαινε αλλα ευτυχως ζουσε και φαινόταν αρκετα καλά. Του έδωσα ένα παυσιπονο για γάτες που είχα στο σπίτι μέχρι το επόμενο πρωί που θα πηγαίναμε γιατρό. Εννοείται πως όλο το βράδυ τον έλεγχα γιατί ανησυχουσα για πιθανή εσωτερική αιμορραγία.
Το επόμενο πρωί βρίσκει τον Bread με κάταγμα στο πόδι (ευτυχώς μόνο αυτό – ηταν το λιγότερο που μπορούσε να πάθει πεφτοντας από τον τρίτο όροφο), και λίγες μέρες αργότερα εμένα με πνευμονία που γύριζα μεσα στη βροχή να τον βρω. Τουλάχιστον ήταν όλα περαστικά!

IMG_29340663510587
Εννοείται ότι μετά από το περιστατικό το μπαλκόνι μου έκλεισε με ειδικό σύρμα και τέντα που εφάπτεται στο κάγκελο..
Ο Bread όμως όλο και κατι βρίσκει να πειράζει, προφανως επειδή μένει και πολλές ώρες μόνος του. Το έψαξα λίγο και κατάλαβα πως ο Bread πρέπει να βαριέται.

FB_IMG_1466503156897

Η κοπέλα που τον πήρε και τον μεγάλωσε από μερικών ημερών μέχρι που τον πήρα εγώ, είχε στο σπίτι της κι άλλες γάτες και σκύλο και πουλιά και έκαναν παρέα. Στο δικό μου σπίτι ήταν τελειως μόνος από το πρωί μέχρι το απόγευμα ή κάποτε και βράδυ. Μήπως πρέπει να του πάρω παρέα? Οι αντιδράσεις από το φιλικό και οικογενειακό μου περιβάλλον αρνητικότατες. Είχαν μεν κι αυτοί τα δίκια τους, αλλά έπρεπε να σκεφτώ και την ψυχούλα που είχα στο σπίτι μου. Μόνο τα παιχνίδια και οι καναπέδες φαίνεται να μην γεμίζουν τον περίεργο και γεμάτο ενέργεια Bread μου.

Επισκέπτομενη λοιπόν διάφορους χώρους και φιλοζωικές εκδηλώσεις, στις οποίες πήγαινα κάποιες φορές για να φωτογραφίζω – αφου και αυτό είναι επίσης αγαπημένο χόμπυ – βρίσκω τη φίλη μου από την οποία είχα υιοθετήσει τον Bread. Καποιες φορές φωτογράφιζα τα γατάκια της για να εχει φωτογραφίες να τις προωθεί για την υιοθεσία τους. Κάποια στιγμή μου λέει: «Για δες εδώ» και μου ανήγει ένα κλουβί για να φωτογραφίσω ένα υπέροχο γάταρο με γρίζο κουστούμι, ασπρο υποκάμισω και παπούτσια. Καπως έτσι τον χαρακτηρισα. Ένας ενήληκας γάτος, με υφος σοβαρο και αυστηρο.

Ο γατούλης ζόυσε κοντά στο Πανεπιστήμιο όπου τον φρόντιζαν μαζί με άλλα γατιά οι εθελοντες. Τον είχε χτυπησει αυτοκίνητο, και του είχε γίνει επέμβαση στο πόδι και του έβαλαν πλατίνα. Λογω αυτού δεν ήθελαν να τον βγάλουν ξανά εξω στο δρομο και να κινδυνεύει. Ετσι προσπαθουσαν να του βρούνε ένα σπιτάκι. Ο γατούλης δίεμενε στο κλουβί του κτηνίατρου μου για αρκετό καιρό μεχρι να αναρρώσει αλλα και περιμένοντας να βρεθει ένα σπίτι. Ηταν ήδη έτοιμος και στειρωμένος.
Ηταν τόσο όμορφος, που υποσχέθηκα πως θα κάνω και εγώ ότι μπορώ για να τον βοηθησω να βρει σπίτι. Επισκέφτηκα οτν γιατρό ξανά και ξανά, εβγαλα ωραίες φωτογραφίες, προώθηση στο ιντερνετ και στο facebook, ξανά και ξανά…

Ουτε και ένα ενδιαφερον για τον γάτο! Ήταν ενήλικας βλέπετε (1-2 ετών), γι΄αυτό! 
Τι κρίμα το καημενο? 2 μήνες στο κλουβί του γιατρού περιμένοντας.. ποτέ δεν αντέδρασε. Δεν αντεχα άλλο να τον βλέπω εκεί! Το αποφάσισα! Αν μέχρι το τέλος του χρόνου δεν τον υιοθετήσει κανείς, θα τον παρω εγώ να δοκιμάσουμε τη συμβιωση με τον Bread. Ετσι και ο Bread μου θα έχει παρεούλα! Ο κύβος ερρίφθη και η απόφαση ήταν τελειωτική!
Στις 30 Δεκεμβρίου 2014 (περίπου ένα χρόνο μέτα που υιοθέτησα τον Bread) παίρνω στο σπίτι και τον ΦΟΙΒΟ!! ΦΟΙΒΟΣ!! Έτσι τον ονόμασα!

2016-06-21_01-10-08

Είχα μελετήσει από πριν πώς να γνωρίσεις δυο γάτες μεταξύ τους κλπ. Καλά όλα αυτά και χρήσιμα, όμως στην ουσία θέλουν τον χρόνο τους. Στη δική μου περίπτωση, η πρώτη μέρα ήταν η δύσκολη. Ο φιλικός και αθώος Bread να χαίρεται γιατί η μαμα του εφερε παρέα. Ενώ ο Φοίβος αυστηρός να κρατεί αποστάσεις και να μην βγαίνει έξω από το κλουβι. Τους άφησα απλα μόνους και τους παρακολουθούσα. Σε 3 μέρες καθόμασταν όλοι μαζί στον ίδιο καναπέ. Οι φιλικές σχέσεις βέβαια έρχονται σιγά σιγα.
Ο Φοίβος ήταν πάντα απόμακρος. Δεν ήθελε πολλα ναζια και αγάπες. Του εδωσα το χρόνο του. Μας πήρε ένα περίπου χρόνο να εκδηλώσει τον χαρακτηρα του. Πόσο μα πόσο ευαίσθητος και συναισθηματικός είναι. Το θέμα είναι ότι δεν είναι όποτε θες εσύ, αλλά αυτός! Την ώρα που θα θελησει αγκαλιά και αγάπη, θα έρθει κοντά σου να ξαπλώσει, να γουργορίζει δυνατα και να σε κοιτά κατάμματα. Σαν να μου μιλα και μου λέει. «Σε ευχαριστώ, ευχαριστώ που με υιοθετησες . Σε αγαπώ». Δε θες τίποτα άλλο από το να νιώθεις αυτό το συναισθημα από το κατοικίδιο σου. Κι εγώ να λιωνω.
Δε θα ξεχασω επίσης πόσο σκληρό και στυφνό ήταν το τρίχωμα του Φοίβου όταν τον πήρα στο σπίτι. Δεν ήθελες καλα καλα να τον αγγίζεις. Σημερα είναι ενας τεραστιος γάτος (όχι απλα παχουλός αλλα και μεγάλος σε μέγεθος), με ένα πανέμορφο μαλακό τρίχωμα. Ηθελε μόνο αγαπη, πολλή αγάπη και μια λιγακι καλή διατροφη!

FB_IMG_1466502977967

Ο Φοίβος μου είναι διαφορετικός χαρακτήρας. Σοβαρός και ήσυχος αλλα και παιχνιδιαρης. Του αρεσει να κοιμάται και γενικα να απλώνει στις πιο περιεργες στάσεις.
Ο Bread μου είναι πιο ναζιάρης, πιο εκδηλωτικός, ζηλιαρης και περίεργος. Είναι ένα μόνιμο μικρο παιδάκι. Τους αγαπώ και τους δύο πολύ.

FB_IMG_1466503005458

Εκτός από τους δύο, έχω υπο τη ευθυνη μου ακομα 10 περίπου γάτες στην γειτονιά – τα αδεσποτάκια μου όπως τα λέω, τις οποίες φρόντίζω να μην τους λείψει τίποτα. Εχουν όλες ονόματα, ασχετα με το ότι μόνο λίγες τα ακούνε. Ο αγαπημένος μου είναι ο Λελλίκος γιατί μοιαζει καταπληκτικά του Λέλλου μου, ο οποίος με περιμένει πιστά μόλις δει το αυτοκίνητο, να ερθει να μπει μέσα.

FB_IMG_1466504837073

Πέραν αυτών, αν βρεθει οποιοδήποτε αδέσποτο στο δρόμο μου το οποίο έχει ανάγκη, θα το βοηθήσω όπως μπορώ. Προσπαθω να έχω πάντα ένα σακουλάκι ξηρη τροφή στο αυτοκίνητο, και κάποτε εχω και ένα μικρό κλουβάκι σε περίπτωση άμεσης ανάγκης.

Ευχή μου κάποια στιγμή να μετακομίσω σε ένα μικρό σπιτάκι με αυλή..έτσι ώστε να έχω και την ευκαρεία να εχω ένα σκύλο. Πολύ θα το ήθελα και θα το επιδιώξω με την πρώτη ευκαιρία.